บทที่ 420 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

เสิ่นอีเวยกินยา รู้สึกว่าพละกำลังสุดท้ายของร่างกายโดนสูบออกจนแห้ง เธอนอนรับโทรศัพท์อย่างสะลึมสะลือบนโซฟา ท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น มองเห็นหน้าจอโทรศัพท์กระพริบชื่อของ“หยางอันหราน”อย่างไม่หยุด

เสิ่นอีเวยรับโทรศัพท์อย่างไร้เรี่ยวแรง：“ฮัลโหล......”

หยางอันหรานจาก

บทที่ 421 กลับมาอยู่ข้างๆผมไหม

เสิ่นอีเวยไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับผู้ชายคนนี้ แต่ ณ จุดนี้ ในใจของเธอกลับรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เมื่อสักครู่เห็นได้ชัดเจนว่าเธอรู้สึกกลัวขนาดไหน แต่ทว่า ตั้งแต่เซิ่งเจ๋อเฉิงปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอ ความรู้สึกหวาดกลัวค่อยๆหายไปจนหมด ในตอนนี้ จิตใจของเธอรู้สึ

บทที่ 422 ให้เวลาผมสักหน่อยได้ไหม

เดิมทีห้องรับแขกเงียบสงัด หลังจากเสิ่นอีเวยพูดประโยคนั้นออกไป อุณหภูมิภายในห้องลดลงอย่างฉับพลัน ทำให้คนเหมือนอยู่ในห้องแช่แข็ง

เซิ่งเจ๋อเฉิงดูไม่แยแส เขาเพียงพูดออกมาเบาๆว่า：“คุณรู้ได้อย่างไร？”

เสิ่นอีเวยหัวเราะเยาะ：“ทำไม ฉันรู้ไม่ได้หรอ？คิดไม่ถึงว่าค