บทที่ 417 ข่าวที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสิ่นอีเวยพูดจาด้วยความเย็นชา แต่ดูเหมือนว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงจะไม่สนใจ เขาเพียงสบตาเสิ่นอีเวยหนึ่งครั้ง ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยคำว่า“ แบบนั้นก็ดีสิ”

เสิ่นอีเวยมองเซิ่งเจ๋อเฉิงนั่งเอ้อระเหย มีสองข้างไขว้กันอยู่ที่หลังศีรษะ แสงแดดกระทบลงบนใบหน้า จนเกิดเงาเล็กๆบนเปลื

บทที่ 418 แฟนของฉันเป็นคนให้สร้อยคอเส้นนี้

เสิ่นอีเวยหัวเราะอย่างไม่แยแส จากนั้นเธอจึงพูดออกมาว่า：“ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไร ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน มีเวลาว่างมายุ่งวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน งั้นก็ควรไปจัดการเรื่องของตัวเองก่อนดีกว่านะ”

คำพูดเต็มไปด้วยคำเสียดสี เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมื

บทที่ 419 ผู้ชายที่หายไปอย่างกระทันหัน

เมื่อเสิ่นอีเวยรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว แสงพระอาทิตย์ตกจากริมทะเลลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่มีลวดลายสลักสีขาว ตกกระทบลงบนเสิ่นอีเวยที่กำลังนอนห่มผ้า เนื่องจากจมน้ำ ดังนั้นสภาวะของร่างกายจึงยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ในห้องพักจึงไม่เปิดแ