บทที่ 391 คุณไม่ไว้หน้าฉันเอง อย่าโทษฉันที่ฉันไร้มนุษยธรรม

เป็นเสียงของเหมียนเหมียน!

เสิ่นอีเวยใจสั่นไม่หยุดตาเบิกโตค้างเติ่ง แถมเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเอาแรงมาจากไหนรีบผลักตัวเองให้หลุดพ้นจากอ้อมอกของเขาแล้วกองลงไปอยู่ที่พื้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงตกใจอย่างเห็นได้ชัดแต่ไม่ได้รีบร้อนจนเกินเหตุ

บทที่ 392 เธอตายแน่

เสิ่นอีเวยเธอยกเท้าของเธอขึ้นแล้วเตะเข้าหว่างขาเซิ่งเจ๋อเฉิงตอนที่เขาเผลออย่างไม่ต้องคิดเลย เขาส่งเสียงร้องโอดโอยทำท่าทาง...ประมาณว่าเจ็บปวดแล้วล้มลงบนเตียงนอน

เสิ่นอีเวยเป่าลมหายใจออกทางปากแล้วจัดการลงมือต่ออย่างไม่ลดละ เธอเตะเขาซ้ำ ส่วนท่านประธานกลิ้งหลุนๆลงไปใต้เตียง

บทที่ 393 เธอไม่ใช่ยัยเด็กนั่นนะ

เสิ่นอีเวยทำท่าทางเหล่มองหน้าจอโทรศัพท์ของหยางอันหรานที่หน้าจอมีรูปของเซิ่งเจ๋อเฉิงเด่นหรา เขาสวมใส่สูทหรูหราที่ตัดเย็บอย่างดี แถมหวีผมได้เข้าทรง สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ ส่วนความรู้สึกที่สื่อความหมายออกทางดวงตาช่างเย็นชาเหลือเกิน

รูปใบนี้เสิ่นอีเวยเคยเห็นมาก่อน