บทที่ 392 เธอตายแน่

เสิ่นอีเวยเธอยกเท้าของเธอขึ้นแล้วเตะเข้าหว่างขาเซิ่งเจ๋อเฉิงตอนที่เขาเผลออย่างไม่ต้องคิดเลย เขาส่งเสียงร้องโอดโอยทำท่าทาง...ประมาณว่าเจ็บปวดแล้วล้มลงบนเตียงนอน

เสิ่นอีเวยเป่าลมหายใจออกทางปากแล้วจัดการลงมือต่ออย่างไม่ลดละ เธอเตะเขาซ้ำ ส่วนท่านประธานกลิ้งหลุนๆลงไปใต้เตียง

บทที่ 393 เธอไม่ใช่ยัยเด็กนั่นนะ

เสิ่นอีเวยทำท่าทางเหล่มองหน้าจอโทรศัพท์ของหยางอันหรานที่หน้าจอมีรูปของเซิ่งเจ๋อเฉิงเด่นหรา เขาสวมใส่สูทหรูหราที่ตัดเย็บอย่างดี แถมหวีผมได้เข้าทรง สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ ส่วนความรู้สึกที่สื่อความหมายออกทางดวงตาช่างเย็นชาเหลือเกิน

รูปใบนี้เสิ่นอีเวยเคยเห็นมาก่อน

บทที่ 394 คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่กับเธอ

เสิ่นอีเวยที่โมโหจัดทำได้แค่กัดฟันกรอดเอาไว้แทนเพราะเธอแทบไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะใช้คำพูดที่เธอใช้คุยกับเขามาพูดล้อเธอ สรุปว่าในตอนนี้เขาอารมณ์ไหนกันแน่?

ดูท่าท่ามีความสุขเอาซะจริงหรือว่าเขาคิดว่าตัวเธอกำลังชื่นชมเขาอยู่งั้นหรอ?

ทุกอย่างมันเกิดขึ