บทที่ 377 เรียกชื่อของฉัน

ภายใต้การทรมานตามใจฉันของเซิ่งเจ๋อเฉิง สุดท้ายแล้วเสิ่นอีเวยก็ได้แต่ยอมแพ้ไป

พอฟังเสียงโอดร้องของเสิ่นอีเวย เซิ่งเจ๋อเฉิงก็รู้สึกว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลเลยทีเดียว เขาก็เลยเอาสายตาออกไปจากเสิ่นอีเวย แต่มือก็ยังถูลูบไล้อยู่เช่นนั้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่สะใ

บทที่ 378 นิสัยเดรัจฉานยากจะแก้ไข

“รู้ไหมทำไมฉันถึงเรียกคุณว่าเดรัจฉาน ?” เสิ่นอีเวยก็ได้พูดด้วยเสียงที่อ่อนแอจากความเจ็บแวด

เซิ่งเจ๋อเฉิงก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้วก็ทำการกระทำต่อไป

เสิ่นอีเวยรู้สึกว่าร่างกายตัวเองนั้นเหมือนจะแยกออกจากกัน แม้แต่เสียงที่จะพูดออกมานั้นก็เหมือนกับเสียงที่แตกอ

บทที่ 379 ความจริงแล้วคุณไม่เคยลืมฉันเลย

เสิ่นอีเวยตกใจ แล้วตาก็ขยายขึ้น “คุณหมายความว่าอะไร ? หรือว่าคุณจะตัดริมฝีปากออกเขาออกมาหรือ ?”

ผู้ชายคนนี้.......คงจะไม่มีความชั่วร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง ? ตัดริมฝีปาก เสิ่นอีเวยคิดแล้วก็รู้สึกเจ็บอย่างมาก

เซิ่งเจ๋อเฉิงก็มีสีหน้าที่ตั้งใจเล็กน้อย