บทที่ 370 คุณก็ไม่ใช่คนที่ดีอะไรขนาดนั้น

“ขอบคุณค่ะ” เสิ่นอีเวยพูดออกมา

เจียงเฉิงหวินก็ได้พยักหน้า แล้วก็ได้เดินไปยังรถคันนั้น ซึ่งรถยังไม่ได้เปิดออก แต่ก็ยังสามารถเห็นผ่านกระจกได้ สามารถเห็รได้ว่ามีคนในนั้นกำลังทะเลาะอะไรกัน

ความจริงแล้วตอนที่รถคันนั้นกำลังแล่นมาหาเสิ่นอีเวยนั้น เธ

บทที่ 371 ตอนแรกคงเป็นฉันที่ตาบอดไป

เสิ่นอีเวยก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและเสียดสี

ที่เธอพูดเช่นนั้นก็เพราะว่าอยากจะให้ความคิดที่จะช่วยเหลือเขานั้นหมดไป แล้วอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เพราะเธอไม่อยากจะให้เขานั้นไปสนใจในหยางอันหราน

นิสัยสวี่เส้าเหิง เสิ่นอีเวยเข้าใจยิ่งกว่าใครเสียอีก เป็นคนที่เจ

บทที่ 372 ต่อกับฟ้าต่อกับดินต่อกับการกระทำของสุนัขชายหญิงเช่นนี้

พออวี๋มั่นมั่นได้ฟังแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าตัวเองไป หรือว่าเธอจะรู้ความในใจของเรา เป็นไปไม่ได้

พอเห็นสีหน้าของอวี๋มั่นมั่นเช่นนั้นก็รู้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นเป็นเรื่องที่จริง ซึ่งในใจก็ยิ้มหัวเราะ เพราะได้มีการจัดการกับคนนี้