บทที่348 ที่แท้ว่ายน้ำไม่เป็น

แต่ว่า ทำไมนะ ผู้หญิงคนนั้นถึงได้ขึ้นๆลงๆ ทำไมถึงไม่เอาศีรษะโผล่พ้นน้ำมาอีก ในใจเซิ่งเจ๋อเฉิงเต็มไปด้วยความสงสัย

แต่ว่าความโกรธเคืองในใจยังไม่หมดไป จึงไม่ยอมเอ่ยปากถามกับผู้หญิงในสระก่อนเด็ดขาด

ในขณะที่เสิ่นอีเวยกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่า

บทที่ 349 ความวุ่นวายของคฤหาสน์ตระกูลเซิ่ง

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดหล่อนอย่างชัดเจนแล้ว สีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงก็ดำคล้ำลงไป แล้วถามว่า: "เธอพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ"

เสิ่นอีเวยเองก็อยากจะย้ำคำด่าที่ตัวเองเพิ่งด่าเขาไปเมื่อครู่ ตอนนี้เองก็ได้ยินเสียงเล็กๆดังมาจากประตู : "หม่ามี๊ของหนูพูดว่า คุณมั

บทที่ 350 การยอมรับจากปากครั้งที่สอง

พูดมาถึงตรงนี้ เสิ่นอีเวยนิ่งไปสักพัก เพราะหัวใจของเธอเหมือนโดนบีบขึ้นมาทันที จมูกเริ่มแดงขึ้น จนเหมือนน้ำตากำลังจะไหลออกมา

เพราะในช่วงเวลาสี่ปีก่อนที่ประเทศอังกฤษ ในเมืองลอนดอน เธอใช้ชีวิตเลี้ยงดูเหมียนเหมียนน้อยอย่างโดดเดี่ยว เหมือนกับว่าความทรงจำทั้งห