บทที่ 347 ถูกเขาโยนลงสระน้ำ

จูบของเขารุนแรงและป่าเถื่อน จนหล่อนแทบจะหายใจไม่ได้ หล่อนรู้สึกเหมือนอากาศในหน้าอกหล่อนนั้นถูกดูดไปจนหมด หน้าอกที่ว่างเปล่านั้นกำลังขาดอากาศ

สมองของเสิ่นอีเวยครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เมื่อเลือดขึ้นหน้า หล่อนยกขาขึ้นแล้วเตะไปที่หว่างขาของเซิ่งเจ๋อเฉิง หล่อนสวมรองเท้า

บทที่348 ที่แท้ว่ายน้ำไม่เป็น

แต่ว่า ทำไมนะ ผู้หญิงคนนั้นถึงได้ขึ้นๆลงๆ ทำไมถึงไม่เอาศีรษะโผล่พ้นน้ำมาอีก ในใจเซิ่งเจ๋อเฉิงเต็มไปด้วยความสงสัย

แต่ว่าความโกรธเคืองในใจยังไม่หมดไป จึงไม่ยอมเอ่ยปากถามกับผู้หญิงในสระก่อนเด็ดขาด

ในขณะที่เสิ่นอีเวยกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่า

บทที่ 349 ความวุ่นวายของคฤหาสน์ตระกูลเซิ่ง

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดหล่อนอย่างชัดเจนแล้ว สีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงก็ดำคล้ำลงไป แล้วถามว่า: "เธอพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ"

เสิ่นอีเวยเองก็อยากจะย้ำคำด่าที่ตัวเองเพิ่งด่าเขาไปเมื่อครู่ ตอนนี้เองก็ได้ยินเสียงเล็กๆดังมาจากประตู : "หม่ามี๊ของหนูพูดว่า คุณมั