บทที่ 338 จริงๆแล้วขาของเธอยังมีประโยชน์ที่จะใช้ในทางอื่น

เสิ่นอีเวยไม่กล้าปฏิเสธด้วยซ้ำว่าช่วงตอนที่เธอขยับเข้าใกล้เซิ่งเจ๋อเฉิงนั้น เธอกลับรู้สึกได้กลิ่นที่คุ้นเคยลอยมาจากร่างกายกำยำของเขา เซิ่งเจ๋อเฉิงเป็นคนที่สูบบุหรี่แต่ว่าน้อยครั้งนักที่เขาจะสูบ เขาจะสูบเฉพาะในตอนที่โมโหเท่านั้น เพราะฉะนั้น

บทที่ 339 ลูกสาวของฉันถูกคนลักพาตัวไป

ยามเมื่อสบายใจอารมณ์ก็ดีขึ้นตามลำดับ มุมปากของเสิ่นอีเวยเริ่มคลี่ยิ้มออกมา การยิ้มของเธอนั้นเป็นการยิ้มที่ไม่มีพิษมีภัยอะไร: “คุณเซิ่ง ที่คุณพูดออกมามันหมายความว่ายังไง? ที่ฉันบอกว่าขาของฉันยังมีประโยชน์ในการเอาไปทำอย่างอื่นนั้นมันหมายถึงการเดินเหินต่างหาก แถ

บทที่ 340 หูของคุณลุงไม่ค่อยดีเหรอ

ตอนที่เธอพูดความจริงกับเซิ่งเจ๋อเฉิง เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป สติปัญญาที่เหลืออยู่ในสมองของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและน้ำตาท่วมท้น

เสิ่นอีเวยไม่รู้ว่าทำไม อารมณ์ความรู้สึกที่เธอซ่อนและควบคุมอยู่นาน เมื่อมาอยู่ต