บทที่ 339 ลูกสาวของฉันถูกคนลักพาตัวไป

ยามเมื่อสบายใจอารมณ์ก็ดีขึ้นตามลำดับ มุมปากของเสิ่นอีเวยเริ่มคลี่ยิ้มออกมา การยิ้มของเธอนั้นเป็นการยิ้มที่ไม่มีพิษมีภัยอะไร: “คุณเซิ่ง ที่คุณพูดออกมามันหมายความว่ายังไง? ที่ฉันบอกว่าขาของฉันยังมีประโยชน์ในการเอาไปทำอย่างอื่นนั้นมันหมายถึงการเดินเหินต่างหาก แถ

บทที่ 340 หูของคุณลุงไม่ค่อยดีเหรอ

ตอนที่เธอพูดความจริงกับเซิ่งเจ๋อเฉิง เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป สติปัญญาที่เหลืออยู่ในสมองของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและน้ำตาท่วมท้น

เสิ่นอีเวยไม่รู้ว่าทำไม อารมณ์ความรู้สึกที่เธอซ่อนและควบคุมอยู่นาน เมื่อมาอยู่ต

บทที่ 341 เสิ่นเหมียนเหมียนปะทะชายร่างใหญ่

เมื่อเห็นหนูน้อยน้ำตาร่วงแหมะ ๆ ชายร่างใหญ่ก็ทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายที่ใช้ชีวิตหยาบ ๆ มาโดยตลอด จะเคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร? อยู่ดี ๆ ก็ดันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

ยิ่งเห็นเหมียนเหมียนร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ ชายร่า