บทที่ 334 ขอลูกสาวคืนมาให้ฉัน

เขาเห็นเสิ่นอีเวยเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอะไรเลย ในใจเซิ่งเจ๋อเฉิงกลับไม่รีบไม่ร้อนเพราะเขาเตรียมตัวมาพร้อม เขาได้แต่มองดวงตาของเสิ่นอีเวยพร้อมกับเอ่ยขึ้นเบาๆ : “ฉันนับถึงสามนะ ที่เหลือเธอก็คิดเอาเอง--”

เสิ่นอีเวยถึงกับขมวดคิ้วอย่างุนงงแต่ในใจกลับเครียดขึ้นม

บทที่ 335 การแสดงของคุณเธอไม่ค่อยสมบทบาท

“ได้ งั้นถือว่าตกลงแล้ว เช่นนั้นก็ขึ้นรถกันเลย” เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดประโยคหนึ่งออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั่วไป

เสิ่นอีเวยที่ยังทำตัวไม่ถูกกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดขึ้นมา ทว่าก็เห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงหันศีรษะกลับไปมองแก็งไอ้หัวล้านหัวโจกนั่นแถมจ้องตาหัวล้านนั

บทที่ 336 ตัดขาทั้งสองขาของเธอทิ้งซะ

“อีกอย่าง--”

พอพูดถึงตอนนี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงกลับหยุดพูด: “สี่ปีก่อน เธอก็บอกกับฉันว่าจะอยู่ด้วยกัน แต่อยู่ดีๆก็หนีไปอยู่ต่างประเทศซะงั้น? เธอแน่ใจนะว่าไม่ใช่คนที่พูดแล้วคืนคำ หรือว่าเธอกลับทำเป็นลืมเรื่องนี้ไปแล้วหรอ?”

น้ำเสียงของเซิ่งเจ๋อเฉิงช่างพูดต