บทที่ 305 ไม่เช่นนั้นคุณเอาฉันไปขายเถอะ

เสิ่นอีเวยรู้ชัดเจนว่าตนเองโมโหจนควันแทบออกหู ตอนนี้บ้านเมืองมีขื่อมีแป แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงคือ แม้แต่ตำรวจจราจรก็ไม่สามารถให้การตัดสินอย่างเป็นธรรมได้

ความโชคร้ายนี้ ทำไมต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย？แถมเธอเพิ่งจะกลับมาในประเทศ เงินเก็บสักหยวนยังไม่มีเลยด

บทที่ 306 มันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง

คำพูดของตำรวจจราจร ทั้งหมดล้วนแต่ไม่มีประโยชน์และไม่มีความหมาย แม้กระทั่งพวกเขาอาจจะเตรียมคำพูดพวกนี้ไว้ล่วงหน้า และเสิ่นอีเวยก็ไม่ได้คิดแบบที่พูดจริงๆ

เป็นอย่างที่คิด หลังจากตำรวจจราจรพูดแบบนี้ ก็พูดต่อว่า：“ดังนั้น การตัดสินคืองานของพวกผม ซึ่งงานของพวกผมเสร

บทที่ 307 ให้เจ้านายของคุณกลับบ้านไปอาบน้ำนอนเถอะ

แต่เสิ่นอีเวยมีท่าทีงุนงงเพียงไม่นาน ก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบทันที เพราะเธอถูกดึงดูดความสนใจด้วยคำว่า“แต่งงานใหม่”สามคำนี้

เซิ่งเจ๋อเฉิง สามคำนี้ผุดขึ้นมาในสมองของเสิ่นอีเวย มันเหมือนกับการโยนก้อนหินเล็กลงไปในทะเลสาบ บนผิวน้ำกระเพื่อมไปด้วยระลอกค