บทที่ 304 ค่าซ่อมสิบล้าน

เขาตกตลึงคาดไม่ถึง ยืนอยู่กับที่ไม่รู้จะพูดอะไร ผ่านไปเนิ่นนานจึงพูดออกมาหนึ่งประโยค：“คำถามเหล่านี้ผมไม่ค่อยรู้แน่ชัด ผู้ช่วยของผมเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด”

“ฮ่าฮ่าฮ่า！” อยู่ดีๆเสิ่นอีเวยก็หัวเราะขึ้นมา

เธอหัวเราะเสียงดังอย่างหยาบคาย แต่ไม่ได้ทำให้ซ่งลู่เหยี่ยนร

บทที่ 305 ไม่เช่นนั้นคุณเอาฉันไปขายเถอะ

เสิ่นอีเวยรู้ชัดเจนว่าตนเองโมโหจนควันแทบออกหู ตอนนี้บ้านเมืองมีขื่อมีแป แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงคือ แม้แต่ตำรวจจราจรก็ไม่สามารถให้การตัดสินอย่างเป็นธรรมได้

ความโชคร้ายนี้ ทำไมต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย？แถมเธอเพิ่งจะกลับมาในประเทศ เงินเก็บสักหยวนยังไม่มีเลยด

บทที่ 306 มันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง

คำพูดของตำรวจจราจร ทั้งหมดล้วนแต่ไม่มีประโยชน์และไม่มีความหมาย แม้กระทั่งพวกเขาอาจจะเตรียมคำพูดพวกนี้ไว้ล่วงหน้า และเสิ่นอีเวยก็ไม่ได้คิดแบบที่พูดจริงๆ

เป็นอย่างที่คิด หลังจากตำรวจจราจรพูดแบบนี้ ก็พูดต่อว่า：“ดังนั้น การตัดสินคืองานของพวกผม ซึ่งงานของพวกผมเสร