บทที่ 269 กักบริเวณมันซะ

เดิมทีทั้งห้องมีความเงียบอยู่แล้ว แต่พอมีคำว่าเซียวหันถิง ห้องก็ยิ่งเงียบไปใหญ่

ปากของเซิ่งเจ๋อเฉิงก็เหมือนจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ แต่ว่าคนข้าง ๆ นั้นสามารถรับรู้ได้ว่ารอยยิ้มนี้มีความคาดไม่ถึง

ปรากฏว่าเป็งดังที่คาดไว้ คือเซียวหันถิง

เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดมีค

บทที่ 270 ให้ฉันมาทดแทนกับสิ่งที่หายไปให้กับคุณ

เซิ่งเจ๋อเฉิงก็ไม่ได้สนใจอะไรก็เดินเข้ามาในห้องและก็ปิดประตู

เสิ่นอีเวยได้เอนตัวอยู่บนเตียงแล้วมองด้วยสายตาที่จะบอกว่าหากมีเรื่องอะไรก็ตาม ก็ขอให้มาพูดพรุ่งนี้ เพราะตอนนี้จะเข้านอนแล้ว

แต่ว่าเรื่องราวของสองวันที่ผ่านมานั้น ทั้งสองคนมีคว

บทที่271 เราสองคนต่างปล่อยมือกันเถอะ

เสิ่นอีเวยคิดว่าเธอได้ยินผิดดังนั้นเธอจึงนิ่งเงียบและไม่พูดอะไร 

ความรู้สึกแบบนี้มันยังไงกันแน่นะ?

     มันเหมือนกับตกอยู่ในห้วงทะเลลึก เคว้งคว้างจับต้องอะไรไม่ได้ มองอะไรไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียงใด ๆทั้งสิ้นแม้แต่จะส่งเสียงร้องก็ทำไม่ได้

     แ