บทที่ 267 ขอให้ท่านไว้ชีวิตผมเถอะ

พอหลินอวี้พูดเสร็จ เสิ่นเหยียนชิ่งก็มีสีหน้าที่จืดทันที

ประธานเซิ่งเชิญ ? เซิ่งเจ๋อเฉิงรู้เรื่องที่ตัวเองทำแล้วหรือ ? ในใจที่เต็มไปด้วยความกังวล และคิดว่าจะทำอย่างไรให้ออกจากที่นี่

แต่ว่าชายชุดดำเป็นกลุ่มหลินอวี้ แน่นอนว่าจะไม่ให้เขานั้นหลุดออกไปอย่า

บทที่ 268 ไม่คาดว่าคุณจะกล้าทรยศ

เสิ่นเหนียนชิ่งเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงพูดเช่นนี้ ก็ไม่กล้าที่จะต่อปากต่อคำ

และพูดขอร้องต่อไปอีกว่า “ประธานเซิ่ง เป็นเพราะผมนั้นโลภมากจนหมดความคิด ขอให้ท่านอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับผมเลย ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ”

เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะว่าเห็นใจเสิ่นเหยีย

บทที่ 269 กักบริเวณมันซะ

เดิมทีทั้งห้องมีความเงียบอยู่แล้ว แต่พอมีคำว่าเซียวหันถิง ห้องก็ยิ่งเงียบไปใหญ่

ปากของเซิ่งเจ๋อเฉิงก็เหมือนจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ แต่ว่าคนข้าง ๆ นั้นสามารถรับรู้ได้ว่ารอยยิ้มนี้มีความคาดไม่ถึง

ปรากฏว่าเป็งดังที่คาดไว้ คือเซียวหันถิง

เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดมีค