บทที่ 266 เสิ่นอีเวยทำการตัดสินใจ

ถึงแม้ในใจจะมีความเสียใจอยู่ แต่ก็สงบมากขึ้นแล้ว

เสิ่นอีเวยได้ใช้มือนั้นปัดเศษฝุ่น เศษหญ้าแล้วก็นั่งลงไป แล้วก็รู้สึกสั่นในใจ

เพราะว่าเสิ่นอีเวยเพิ่งรู้ว่าที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่นั้น เหมือนกับครั้งที่แล้วที่อยู่กับเซิ่งเจ๋อเฉิง ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกัน

บทที่ 267 ขอให้ท่านไว้ชีวิตผมเถอะ

พอหลินอวี้พูดเสร็จ เสิ่นเหยียนชิ่งก็มีสีหน้าที่จืดทันที

ประธานเซิ่งเชิญ ? เซิ่งเจ๋อเฉิงรู้เรื่องที่ตัวเองทำแล้วหรือ ? ในใจที่เต็มไปด้วยความกังวล และคิดว่าจะทำอย่างไรให้ออกจากที่นี่

แต่ว่าชายชุดดำเป็นกลุ่มหลินอวี้ แน่นอนว่าจะไม่ให้เขานั้นหลุดออกไปอย่า

บทที่ 268 ไม่คาดว่าคุณจะกล้าทรยศ

เสิ่นเหนียนชิ่งเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงพูดเช่นนี้ ก็ไม่กล้าที่จะต่อปากต่อคำ

และพูดขอร้องต่อไปอีกว่า “ประธานเซิ่ง เป็นเพราะผมนั้นโลภมากจนหมดความคิด ขอให้ท่านอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับผมเลย ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ”

เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะว่าเห็นใจเสิ่นเหยีย