บทที่ 238 ฉันเรียกเธอให้ขึ้นรถทำเป็นหูทวนลมหรอ

เสิ่นอีเวยก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ อากาศโดยรอบอุณหภูมิค่อยลดลงเรื่อยๆ

บทที่หล่อนกำลังก้าวเดินไปแล้วคิดไปว่าจากที่นี่ไปถึงบ้านจะใช้เวลาเดินนานเท่าไหร่นั้น ด้านหลังกลับมีเสียงรถยนต์ดังมาหล่อนแทบไม่ได้สนใจได้แต่เดินมุ่งหน้าต่อไป

ไม่นาน

บทที่ 239 ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ

สายลมที่พัดมานั้นแรงอยู่มาก เสิ่นอีเวยรับรู้ความรู้สึกที่ลมพัดจนเสื้อถลกขึ้นมา ตอนนี้หล่อนทั้งหิวทั้งเหนื่อยเหลือเกิน ร่างกายและความสนใจรู้สึกเหมือนตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่ว่าในใจกลับไม่แก้ไขความคิดที่อยู่ในใจของตัวเอง หล่อนไม่อยากจะที่กลับไปขึ้นรถของเซิ่ง

บทที่ 240 รอยฟกช้ำจ้ำเลือดบนแขน

เซิ่งเจ๋อเฉิงจัดการนำตัวเสิ่นอีเวยเอาไว้ข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่เขานั่งตำแหน่งคนขับรถ ระหว่างทางที่ขับรถออกมาจากจุดนั้นประมาณห้าสิบเมตรได้ ในรถทั้งสองก็ยังคงไม่มีการเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกมา

เสิ่นอีเวยหันศีรษะออกไปนอกรถ ด้านนอกท้องฟ้ามืด ลมหอบละอองฝนพัดเข