บทที่ 239 ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ

สายลมที่พัดมานั้นแรงอยู่มาก เสิ่นอีเวยรับรู้ความรู้สึกที่ลมพัดจนเสื้อถลกขึ้นมา ตอนนี้หล่อนทั้งหิวทั้งเหนื่อยเหลือเกิน ร่างกายและความสนใจรู้สึกเหมือนตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่ว่าในใจกลับไม่แก้ไขความคิดที่อยู่ในใจของตัวเอง หล่อนไม่อยากจะที่กลับไปขึ้นรถของเซิ่ง

บทที่ 240 รอยฟกช้ำจ้ำเลือดบนแขน

เซิ่งเจ๋อเฉิงจัดการนำตัวเสิ่นอีเวยเอาไว้ข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่เขานั่งตำแหน่งคนขับรถ ระหว่างทางที่ขับรถออกมาจากจุดนั้นประมาณห้าสิบเมตรได้ ในรถทั้งสองก็ยังคงไม่มีการเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกมา

เสิ่นอีเวยหันศีรษะออกไปนอกรถ ด้านนอกท้องฟ้ามืด ลมหอบละอองฝนพัดเข

บทที่ 241 ท่านประธานบริษัทใหญ่ก็เข้าครัวเป็นด้วยเหรอ

เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่พอเขาพูดออกมา เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวผัดไข่ถ้วยใหญ่ ยอมรับอย่างรู้สึกเสียหน้านิดๆ ตั้งแต่ที่เขาถือข้าวผัดไข่ถ้วยนั้นเข้ามา เธอไม่ได้ละสายตาจากข้าวผัดไข่ถ้วยนั้นเลย