บทที่ 237 การทะเลาะกันแบบเงียบๆของทั้งสองคน

ด้วยความกว้างของรถและแรงที่เสิ่นอีเวยเขวี้ยงไปไม่ได้ทำให้เซิ่งเจ๋อเฉิงโดนเสื้อผ้าของตัวเองต้องตัวเลยสักนิด เสื้อโค้ทตัวหนาพัดลมมาหอบนึงแล้วหล่นลงบริเวณมือของเขา

เซิ่งเจ๋อเฉิงถึงกับขมวดคิ้วเอาไว้ พอเงยหน้าขึ้นมามองออกไปด้านหน้ารถก็ไม่เห็นเงาของเสิ่

บทที่ 238 ฉันเรียกเธอให้ขึ้นรถทำเป็นหูทวนลมหรอ

เสิ่นอีเวยก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ อากาศโดยรอบอุณหภูมิค่อยลดลงเรื่อยๆ

บทที่หล่อนกำลังก้าวเดินไปแล้วคิดไปว่าจากที่นี่ไปถึงบ้านจะใช้เวลาเดินนานเท่าไหร่นั้น ด้านหลังกลับมีเสียงรถยนต์ดังมาหล่อนแทบไม่ได้สนใจได้แต่เดินมุ่งหน้าต่อไป

ไม่นาน

บทที่ 239 ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ

สายลมที่พัดมานั้นแรงอยู่มาก เสิ่นอีเวยรับรู้ความรู้สึกที่ลมพัดจนเสื้อถลกขึ้นมา ตอนนี้หล่อนทั้งหิวทั้งเหนื่อยเหลือเกิน ร่างกายและความสนใจรู้สึกเหมือนตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่ว่าในใจกลับไม่แก้ไขความคิดที่อยู่ในใจของตัวเอง หล่อนไม่อยากจะที่กลับไปขึ้นรถของเซิ่ง