บทที่230 สาดน้ำให้เซิ่งเจ๋อเฉิง

ในห้องเงียบสงัดมาก คงเป็นเพราะผลฉนวนกันเสียงดีมาก ดังนั้นเพียงแค่ได้ยินเสียงคนเดินที่จางๆ ฟังไม่ค่อยชัด แต่เวลานี้เสียงเหล่านั้นกลับขยายในสมองของเสิ่นอีเวย

เวลานี้ เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างจะพ่นออกมาจากหน้าอกของเธอ แต่เธอไม่สามารถให้มันพ่นออกมาได้ ก็ไม่อยากใ

บทที่ 231 กลิ่นน้ำหอมในห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ย

เสิ่นอีเวยที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วย รู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าทั้งแปลกแยกและคุ้นเคย หล่อนยืนลังเลอยู่นอกประตูห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ยอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกนึกคิดขาวโพลน

มือของเสิ่นอีเวยจับอยู่บนที่จับประตู ออกแรงเพียงนิดเดียว ประตูก็ถูกผล

บทที่ 232 คุณไม่เชื่อใจใช่ไหมล่ะ

“เป็นสวี่อันฉิงใช่มั้ย?”

เสิ่นอีเวยกุมมือเสิ่นหุ้ยเบาๆ แล้วถาม หัวใจอึดอัดราวกับถูกไฟเผา

แต่เมื่อคุณแยกแยะข้อเท็จจริงทั้งหมด มันคงเหลืออยู่อย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะนึกไม่ถึงอีกครั้งก็ตาม นั่นก็คือความจริง

เรื่องนี้เป็นประโยคที่พบบ่อยมาก แต่ตอนนี้เพิ