บทที่229 เพราะฉันสงสารเธอ

บทที่พูดน้ำเสียงของเธอไม่แยแสตลอด เหมือนกำลังพูดเรื่องของคนอื่น

ในห้องเงียบสงัดมาก ผ่านไปนานๆ ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไร

เนิดนานเซิ่งเจ๋อเฉิงถึงพูดขึ้น“ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนั้นที่ฉินโม่ไปหาเธอที่บ้าน ตอนนั้นฉันเพิ่งกลับมาพอดีเลยเห็นเขาอยู่ แต่หลังเขาไปแล้วฉันก็เคยถ

บทที่230 สาดน้ำให้เซิ่งเจ๋อเฉิง

ในห้องเงียบสงัดมาก คงเป็นเพราะผลฉนวนกันเสียงดีมาก ดังนั้นเพียงแค่ได้ยินเสียงคนเดินที่จางๆ ฟังไม่ค่อยชัด แต่เวลานี้เสียงเหล่านั้นกลับขยายในสมองของเสิ่นอีเวย

เวลานี้ เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างจะพ่นออกมาจากหน้าอกของเธอ แต่เธอไม่สามารถให้มันพ่นออกมาได้ ก็ไม่อยากใ

บทที่ 231 กลิ่นน้ำหอมในห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ย

เสิ่นอีเวยที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วย รู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าทั้งแปลกแยกและคุ้นเคย หล่อนยืนลังเลอยู่นอกประตูห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ยอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกนึกคิดขาวโพลน

มือของเสิ่นอีเวยจับอยู่บนที่จับประตู ออกแรงเพียงนิดเดียว ประตูก็ถูกผล