บทที่ 231 กลิ่นน้ำหอมในห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ย

เสิ่นอีเวยที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วย รู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าทั้งแปลกแยกและคุ้นเคย หล่อนยืนลังเลอยู่นอกประตูห้องผู้ป่วยของเสิ่นหุ้ยอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกนึกคิดขาวโพลน

มือของเสิ่นอีเวยจับอยู่บนที่จับประตู ออกแรงเพียงนิดเดียว ประตูก็ถูกผล

บทที่ 232 คุณไม่เชื่อใจใช่ไหมล่ะ

“เป็นสวี่อันฉิงใช่มั้ย?”

เสิ่นอีเวยกุมมือเสิ่นหุ้ยเบาๆ แล้วถาม หัวใจอึดอัดราวกับถูกไฟเผา

แต่เมื่อคุณแยกแยะข้อเท็จจริงทั้งหมด มันคงเหลืออยู่อย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะนึกไม่ถึงอีกครั้งก็ตาม นั่นก็คือความจริง

เรื่องนี้เป็นประโยคที่พบบ่อยมาก แต่ตอนนี้เพิ

บทที่ 233 อยู่ดีๆก็รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่ทันตั้งตัว

โลกที่กำลังหมุนอยู่เหมือนว่ามันเงียบสนิท เสิ่นอีเวยตกใจจริงๆ

มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ถึงกับสั่น หล่อนนึกไม่ถึงจริงๆว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงจะพูดตอบกับหล่อนกับคำตอบแบบนี้

สักพัก เสิ่นอีเวยถึงกับถามอีกรอบ : “เมื่อครู่คุณพูดว่ายังไงนะ?”

น้ำเสี