บทที่228 ทำไมฉินโม่เขารู้

แต่ตอนนี้ มองสายตาของเซิ่งเจ๋อเฉิง หัวใจของเสิ่นอีเวยเหมือนดดนมีดแทงไปร้อยครั้งพันครั้ง

ความเจ็บปวดในนั้นมีแต่เธอเองที่รู้

“ทำไมฉันจะช่วยเธอไม่ได้ล่ะ”

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงจะตอบมาเป็นแบบนี้

การซักถามของเซิ่งเจ๋อเฉิงทำให้เสิ่นอีเวยอึ้งไปท

บทที่229 เพราะฉันสงสารเธอ

บทที่พูดน้ำเสียงของเธอไม่แยแสตลอด เหมือนกำลังพูดเรื่องของคนอื่น

ในห้องเงียบสงัดมาก ผ่านไปนานๆ ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไร

เนิดนานเซิ่งเจ๋อเฉิงถึงพูดขึ้น“ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนั้นที่ฉินโม่ไปหาเธอที่บ้าน ตอนนั้นฉันเพิ่งกลับมาพอดีเลยเห็นเขาอยู่ แต่หลังเขาไปแล้วฉันก็เคยถ

บทที่230 สาดน้ำให้เซิ่งเจ๋อเฉิง

ในห้องเงียบสงัดมาก คงเป็นเพราะผลฉนวนกันเสียงดีมาก ดังนั้นเพียงแค่ได้ยินเสียงคนเดินที่จางๆ ฟังไม่ค่อยชัด แต่เวลานี้เสียงเหล่านั้นกลับขยายในสมองของเสิ่นอีเวย

เวลานี้ เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างจะพ่นออกมาจากหน้าอกของเธอ แต่เธอไม่สามารถให้มันพ่นออกมาได้ ก็ไม่อยากใ