บทที่227 คุณรู้แล้วแล้วไง

เซิ่งเจ๋อเฉิงหน้าบึ้งตึง จ้องไปดวงตาของเสิ่นอีเวย ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้งั้นเขาก็พูดมันออกมาตรงๆแล้วกัน

คิดถึงนี่เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ลังเลอีก พูดประเด็นออกมาตรงๆ“เม็ดยาที่ฉันให้หลินอวี้ไปเช้คนั้นเป็นยาที่เธอกินในครั้งนั้นที่ฉันเมาเหล้าแล้วทะเละกับเธอที่ห้องนอน เพ

บทที่228 ทำไมฉินโม่เขารู้

แต่ตอนนี้ มองสายตาของเซิ่งเจ๋อเฉิง หัวใจของเสิ่นอีเวยเหมือนดดนมีดแทงไปร้อยครั้งพันครั้ง

ความเจ็บปวดในนั้นมีแต่เธอเองที่รู้

“ทำไมฉันจะช่วยเธอไม่ได้ล่ะ”

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงจะตอบมาเป็นแบบนี้

การซักถามของเซิ่งเจ๋อเฉิงทำให้เสิ่นอีเวยอึ้งไปท

บทที่229 เพราะฉันสงสารเธอ

บทที่พูดน้ำเสียงของเธอไม่แยแสตลอด เหมือนกำลังพูดเรื่องของคนอื่น

ในห้องเงียบสงัดมาก ผ่านไปนานๆ ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไร

เนิดนานเซิ่งเจ๋อเฉิงถึงพูดขึ้น“ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนั้นที่ฉินโม่ไปหาเธอที่บ้าน ตอนนั้นฉันเพิ่งกลับมาพอดีเลยเห็นเขาอยู่ แต่หลังเขาไปแล้วฉันก็เคยถ