บทที่ 224

ลำคอของคุณเป็นอย่างไรบ้าง

เซิ่งเจ๋อเฉิงเทน้ำแล้วยื่นให้เสิ่นอีเวย แต่ยังไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขา เสิ่นอีเวยยื่นมือออกไปรับน้ำแก้วนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะพูดจา

ทั้งสองคนปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างเงียบงัน

บรรยากาศที่อึดอัดหมุนเวียนอยู่ระหว่างคนสองคน เสิ่นอีเวยเอาแต่

บทที่ 225

มือที่อยากสัมผัสแต่กลับดึงกลับมา

เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจาใดๆ รอบกายเต็มไปด้วยลมหายใจที่เย็นชา

เมื่อเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่มีท่าทีที่จะตอบคำถาม เสิ่นอีเวยก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วควานหากระจกกลมเล็กๆ ออกมา

เสิ่นอีเวยมองดูสีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงอยู่

บทที่ 226

โทรศัพท์จากหลินอวี้้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่สงบเงียบ เซิ่งเจ๋อเฉิงได้สติกลับมามองไปที่โทรศัพท์มือถือของตนเอง

เซิ่งเจ๋อเฉิงคว้ามือถือของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะมาดูโดยไม่ลังเล ปลายสายคือหลินอวี้้

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ขณะที่กำลังกดแป้นตัวเลขก็ลุกขึ้นเดินไปนอก