บทที่ 225 มือที่อยากสัมผัสแต่กลับดึงกลับมา

เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจาใดๆ รอบกายเต็มไปด้วยลมหายใจที่เย็นชา

เมื่อเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่มีท่าทีที่จะตอบคำถาม เสิ่นอีเวยก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วควานหากระจกกลมเล็กๆ ออกมา

เสิ่นอีเวยมองดูสีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงอยู่ ไ

บทที่ 226 โทรศัพท์จากหลินอวี้้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่สงบเงียบ เซิ่งเจ๋อเฉิงได้สติกลับมามองไปที่โทรศัพท์มือถือของตนเอง

เซิ่งเจ๋อเฉิงคว้ามือถือของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะมาดูโดยไม่ลังเล ปลายสายคือหลินอวี้้

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ขณะที่กำลังกดแป้นตัวเลขก็ลุกขึ้นเดินไปนอกห้

บทที่227 คุณรู้แล้วแล้วไง

เซิ่งเจ๋อเฉิงหน้าบึ้งตึง จ้องไปดวงตาของเสิ่นอีเวย ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้งั้นเขาก็พูดมันออกมาตรงๆแล้วกัน

คิดถึงนี่เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ลังเลอีก พูดประเด็นออกมาตรงๆ“เม็ดยาที่ฉันให้หลินอวี้ไปเช้คนั้นเป็นยาที่เธอกินในครั้งนั้นที่ฉันเมาเหล้าแล้วทะเละกับเธอที่ห้องนอน เพ