บทที่ 223 เสิ่นอีเวยฟื้นแล้ว

บทที่เซิ่งเจ๋อเฉิงคิดทบทวนเรื่องนี้เป็นอย่างดี ในใจก็แทบจะไม่นึกโทษหลินอวี้้แล้ว

ตอนนี้มาเห็นหลินอวี้้รู้สึกผิดกับตนเองจริงๆ ในใจนั้นก็เกิดความรู้สึกที่อธิบายออกมาได้

วินาทีต่อมา เซิ่งเจ๋อเฉิงจึงพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย “คุณไม่ต้องรู้สึกผิด เรื่องนี้ไม่ใช่ควา

บทที่ 224 ลำคอของคุณเป็นอย่างไรบ้าง

เซิ่งเจ๋อเฉิงเทน้ำแล้วยื่นให้เสิ่นอีเวย แต่ยังไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขา เสิ่นอีเวยยื่นมือออกไปรับน้ำแก้วนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะพูดจา

ทั้งสองคนปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างเงียบงัน

บรรยากาศที่อึดอัดหมุนเวียนอยู่ระหว่างคนสองคน เสิ่นอีเวยเอาแต่ก้

บทที่ 225 มือที่อยากสัมผัสแต่กลับดึงกลับมา

เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจาใดๆ รอบกายเต็มไปด้วยลมหายใจที่เย็นชา

เมื่อเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่มีท่าทีที่จะตอบคำถาม เสิ่นอีเวยก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วควานหากระจกกลมเล็กๆ ออกมา

เสิ่นอีเวยมองดูสีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงอยู่ ไ