บทที่ 222 กลับมาหายาที่บ้านพัก

เซิ่งเจ๋อเฉิงนิ่งเงียบไม่พูดจา ไม่แม้แต่จะมองขึ้นมา เพียงแค่คอยชำเลืองมองคนที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงเป็นระยะ

เมื่อหมอเห็นท่าทีของเขาก็นึกว่าเขาไม่สนใจเรื่องภรรยาของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นแย่มาก แต่ในฐานะแพทย์เรื่องต่างๆ ระหว่างผู้ป่

บทที่ 223 เสิ่นอีเวยฟื้นแล้ว

บทที่เซิ่งเจ๋อเฉิงคิดทบทวนเรื่องนี้เป็นอย่างดี ในใจก็แทบจะไม่นึกโทษหลินอวี้้แล้ว

ตอนนี้มาเห็นหลินอวี้้รู้สึกผิดกับตนเองจริงๆ ในใจนั้นก็เกิดความรู้สึกที่อธิบายออกมาได้

วินาทีต่อมา เซิ่งเจ๋อเฉิงจึงพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย “คุณไม่ต้องรู้สึกผิด เรื่องนี้ไม่ใช่ควา

บทที่ 224 ลำคอของคุณเป็นอย่างไรบ้าง

เซิ่งเจ๋อเฉิงเทน้ำแล้วยื่นให้เสิ่นอีเวย แต่ยังไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขา เสิ่นอีเวยยื่นมือออกไปรับน้ำแก้วนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะพูดจา

ทั้งสองคนปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างเงียบงัน

บรรยากาศที่อึดอัดหมุนเวียนอยู่ระหว่างคนสองคน เสิ่นอีเวยเอาแต่ก้