บทที่ 201 ไม่คิดว่าคุณจะมีโรคอาการหวาดกลัวในที่แคบ

เจิ้งอวิ๋นชวนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนละเหี่ย แต่กลับซ่อนการบังคับอยู่เป็นนัย เสิ่นอีเวยไม่ได้โง่ไม่ใช่ว่าจะฟังไม่ออก

ซึ่งเสิ่นอีเวยอยากรู้ว่าเจิ้งอวิ๋นชวนมีอะไรแอบแฝงอยู่ในความมืด แต่ว่าเธอไม่สามารถเดามันออกมาได้ และเรื่องของวันนี้ซึ่งมาดู ๆ

บทที่ 202 คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่

แม้ต่อหน้าจะเห็นหน้าที่ที่เยือกเย็นของเจิ้งอวิ๋นชวน แต่สิ่นอีเวยก็ไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย เธอได้กวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า “คำพูดที่ทุกคนได้ซุบซิบพูดจากันชั้นได้ยินหมดแล้ว หากใครปัญหาอะไรสามารถถามชั้นได้เลย ชั้นจะใช้ความอดทนที่สุดในการตอบคำถามทุกคน”

บทที่ 203 แท้จริงแล้วเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่มีน้ำยาเลยหรือ

พอเสิ่นอีเวยพูดเสร็จ เจิ้งอว๋นชวนก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วค่อย ๆลุกโซฟามาหาเธอ

ทั้งสองคนชัดเจนว่าไม่ได้ห่างกันมากมายนักแต่เขากลับเดินอย่างช้า ๆและในขณะที่เดือนนั้น เจิ้งอวิ๋นชวนก็ได้มองเธออย่างไม่ละสายตาซึ่ง เธอก็ได้มองเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็น