บทที่ 186 ฉันสามารถขอโทษเจิ้งอวี๋นชวนได้

เพียงแต่เสิ่นอีเวยยิ่งพูดก็ยิ่งหลงใหล เดิมทีก็ไม่ได้ระวังสายตาที่เซิ่งเจ๋อเฉิงมองหล่อน อีกทั้งกว่าจะรอหล่อนรับรู้บรรยากาศในอากาศแล้วดูเหมือนว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงหันหลังศีรษะกลับมา ตอนนั้นเอง ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เซิ่งเจ๋อเฉิงเปิดดวงตาของเขาขึ้นมาพอดี

บทที่ 187 คืนนี้ผมจะนอนที่นี่

เสิ่นอีเวยกำลังวุ่นวายลังเลว่าจะพูดกับเซิ่งเจ๋อเฉิงอย่างไร ความคิดก็ถูกเซิ่งเจ๋อเฉิงขัดจังหวะ

“ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่คิดจะนอน?”

เสิ่นอีเวยอึ้งอยู่สักพักแล้วหันศีรษะมา เซิ่งเจ๋อเฉิงกำลังใช้สายตาพินิจพิเคราะห์มองหล่อนอยู่

น้ำเสียงของคำถามนี้กับ

บทที่ 188 นึกถึงเรื่องที่ผ่านมา

เธอคิดถึงขนาดที่ว่า เซิ่งเจ๋อเฉิง คงจะไม่มีวาสนากับพวกเชื้อโรคพวกนี้

เสิ่นอีเวย ลุกขึ้นจากเตียงนั่งขัดสมาธิ แล้วเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเซิ่งเจ๋อเฉิง เธอมองดูชายหนุ่มที่หลับใหลไม่ได้สติเพราะไข้ขึ้น ในใจก็นึกสะใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เพียงแค่ความคิดชั่วขณ