บทที่ 149 เกี่ยวกับคำนินทาเหล่านั้น

สุดท้ายเสิ่นอีเวยและเซียวหันถิงก็เลือกที่จะนัดพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามยังคงเหมือนเมื่อก่อนที่ดูดีมีชีวิตชีวา เซียวหันถิงสวมชุดสูทสีเทาเข้มที่ถูกตัดมาพอดีตัว ยิ่งทำให้เขาดูภูมิฐาน

เซียวหันถิงคนกาแฟในแก้วของเขาพร้อกับถามด้วยเสียง

บทที่ 150 ทำไมไม่บอกผม

ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหูหล่อน แต่หล่อนกลับไม่คิดจะแสดงท่าทีอะไร

เซียวหันถิงก็ยิ้มเจื่อนๆออกมาไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่าคนอย่างเสิ่นอีเวยไม่ได้จะได้มาง่ายๆ ดูแล้วสงครามครั้งนี้จะยังต้องสู้กันอีกนาน

ก่อนที่จะมาที่นี่ สวี่อันฉิงโทรมาหาเขา

บทที่เขาได้ยินหล่อนพ

บทที่ 151 งั้นก็ให้กำเนิดให้กับฉันอีกคน

ก้าวเดินของเสิ่นอีเวยก็หยุดลง ซึ่งไม่สามารถที่จะขยับไปด้านหน้าได้ เลือดทั่วร่างกายของเขาก็ได้รู้สึกว่าแข็งไปหมด

คำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเซิ่งเจ๋อเฉิงมีน้ำเสียงที่ราบเรียบเป็นอย่างมากถึงมากที่สุด ทำให้คนฟังนั้นไม่รู้สึกถึงอารมณ์อะไรเลย เสิ่นอีเวยในทันใด