บทที่ 150 ทำไมไม่บอกผม

ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหูหล่อน แต่หล่อนกลับไม่คิดจะแสดงท่าทีอะไร

เซียวหันถิงก็ยิ้มเจื่อนๆออกมาไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่าคนอย่างเสิ่นอีเวยไม่ได้จะได้มาง่ายๆ ดูแล้วสงครามครั้งนี้จะยังต้องสู้กันอีกนาน

ก่อนที่จะมาที่นี่ สวี่อันฉิงโทรมาหาเขา

บทที่เขาได้ยินหล่อนพ

บทที่ 151 งั้นก็ให้กำเนิดให้กับฉันอีกคน

ก้าวเดินของเสิ่นอีเวยก็หยุดลง ซึ่งไม่สามารถที่จะขยับไปด้านหน้าได้ เลือดทั่วร่างกายของเขาก็ได้รู้สึกว่าแข็งไปหมด

คำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเซิ่งเจ๋อเฉิงมีน้ำเสียงที่ราบเรียบเป็นอย่างมากถึงมากที่สุด ทำให้คนฟังนั้นไม่รู้สึกถึงอารมณ์อะไรเลย เสิ่นอีเวยในทันใด

บทที่ 152 ทำไมตอนนั้นถึงทำเช่นนี้

“คุณพูดว่าวันนั้นได้ยินเสียงของปืนหรือ ? ” เซิ่งเจ๋อเฉิงกับเสียงที่เต็มไปด้วยความเสาะหาอยากรู้

หน้าที่ไร้ความรู้สึกของเสิ่นอีเวยกล่าวว่า “ ใช่ “

เหมือนกับหหมัดที่ชกไปยังสำลีที่อื่นนุ่ม ความรู้สึกของเขาเสมือนล้มทั้งยืนและสั่นมาก ๆ

“คุณรู้ได้ไงว