บทที่ 148 นี่แค่การเตือนเล็กๆน้อยๆ

เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ได้เข้าใจความหมายเสิ่นอีเวยเลยแม้แต่น้อย จึงรีบเหยียบคันเร่งเต็มที่อีก

เสิ่นอีเวยผวาตกใจหันไปดู สีหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว สองข้างทางเป็นสีเขียวของต้นไม้ดอกไม้ วิวนอกหน้าต่างรถผ่านไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว หัวใจหล่อนแทบจะพุ่งมาที่คอหอยอยู่แล

บทที่ 149 เกี่ยวกับคำนินทาเหล่านั้น

สุดท้ายเสิ่นอีเวยและเซียวหันถิงก็เลือกที่จะนัดพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามยังคงเหมือนเมื่อก่อนที่ดูดีมีชีวิตชีวา เซียวหันถิงสวมชุดสูทสีเทาเข้มที่ถูกตัดมาพอดีตัว ยิ่งทำให้เขาดูภูมิฐาน

เซียวหันถิงคนกาแฟในแก้วของเขาพร้อกับถามด้วยเสียง

บทที่ 150 ทำไมไม่บอกผม

ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหูหล่อน แต่หล่อนกลับไม่คิดจะแสดงท่าทีอะไร

เซียวหันถิงก็ยิ้มเจื่อนๆออกมาไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่าคนอย่างเสิ่นอีเวยไม่ได้จะได้มาง่ายๆ ดูแล้วสงครามครั้งนี้จะยังต้องสู้กันอีกนาน

ก่อนที่จะมาที่นี่ สวี่อันฉิงโทรมาหาเขา

บทที่เขาได้ยินหล่อนพ