บทที่ 139 ทำไมต้องทำแบบนั้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงใช้น้ำเสียงพอเหมาะพอดีไม่สูงไม่ต่ำเกินไป : “เสิ่นเหยียนชิ่งจะยืมเงินเธอเท่าไหร่?”

เสิ่นอีเวยอึ้งสักพักแล้วถึงได้ตอบกลับ : “เขาไม่ได้ระบุตัวเลขที่ชัดเจน แต่ว่ามาขอยืมเงินฉันสองรอบแล้ว”

เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้ว : “สองครั้ง? พวกคุณเจอกันสองครั้งกันแล

บทที่ 140 เธอมันก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ

ที่แท้....สิ่งที่แย่ๆที่คิดไว้ในใจมันก็กลายเป็นความจริง ใจเสิ่นอีเวยแตกสลายเป็นผุยผง เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะดับสลายลงแล้ว

เสิ่นอีเวยรู้สึกว่าใบหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงมันเริ่มพร่ามัวและไกลออกไปเรื่อยๆ ขนาดเสียงของตัวเธอเองยังรู้สึกได้ยินไม่ค่อยชัดเ

บทที่ 141 เรื่องของหวายหลี่วิ่ลลา

แม้ว่าคุณปู่จะยังป่วยอยู่ แต่ไหวพริบของท่านก็ยังไวเหมือนเดิมอยู่เสมอ

สีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงก็ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เสิ่นอีเวยก็ได้แต่ปิดปากให้เงียบสนิทไม่พูดอะไรออกมา คุณปู่เซิ่งก็ได้แต่ถอนหายใจ แล้วก็หยิบมือคนละข้างของทั้งสองคนนำมาวางทับกัน ฝ่ามือของเซิ่งเ