บทที่ 138 เขาทำแผลให้เธอ

เสิ่นอีเวยไม่ได้พูดอะไรได้แต่เดินเข้าไปหาช้าๆ ใต้ตาของเซิ่งเจ๋อเฉิงมีรอยคล้ำบางๆอยู่ใต้ตารู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว

เขายังคงใส่สูทสีดำทั้งตัวแล้วนั่งพิงโซฟา เสิ่นอีเวยไม่ได้เรียกให้เขาตื่น

แต่แปบเดียวเหมือนเขามีความรู้สึกที่ไวมากแบบนั้น

บทที่ 139 ทำไมต้องทำแบบนั้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงใช้น้ำเสียงพอเหมาะพอดีไม่สูงไม่ต่ำเกินไป : “เสิ่นเหยียนชิ่งจะยืมเงินเธอเท่าไหร่?”

เสิ่นอีเวยอึ้งสักพักแล้วถึงได้ตอบกลับ : “เขาไม่ได้ระบุตัวเลขที่ชัดเจน แต่ว่ามาขอยืมเงินฉันสองรอบแล้ว”

เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้ว : “สองครั้ง? พวกคุณเจอกันสองครั้งกันแล

บทที่ 140 เธอมันก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ

ที่แท้....สิ่งที่แย่ๆที่คิดไว้ในใจมันก็กลายเป็นความจริง ใจเสิ่นอีเวยแตกสลายเป็นผุยผง เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะดับสลายลงแล้ว

เสิ่นอีเวยรู้สึกว่าใบหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงมันเริ่มพร่ามัวและไกลออกไปเรื่อยๆ ขนาดเสียงของตัวเธอเองยังรู้สึกได้ยินไม่ค่อยชัดเ