บทที่ 137 ลื่นไถลล้มตรงบันไดหินจนได้รับบาดเจ็บ

เสิ่นอีเวยพูดจบก็รีบก้าวเดินต่อไปด้านหน้าทว่าก้าวเท้าได้ไม่ถึงสองก้าว แขนของเธอก็ถูกเสิ่นเหยียนชิ่งดึงยื้อเอาไว้

“เธอไม่มีเงินแต่เซิ่งเจ๋อเฉิงเขาน่าจะมีเงินนะ? พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน หรือไม่คิดจะช่วยน้าไปเอาเงินที่เขามาให้ยืมหน่อยสิ? ฉันเป็นถึง

บทที่ 138 เขาทำแผลให้เธอ

เสิ่นอีเวยไม่ได้พูดอะไรได้แต่เดินเข้าไปหาช้าๆ ใต้ตาของเซิ่งเจ๋อเฉิงมีรอยคล้ำบางๆอยู่ใต้ตารู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว

เขายังคงใส่สูทสีดำทั้งตัวแล้วนั่งพิงโซฟา เสิ่นอีเวยไม่ได้เรียกให้เขาตื่น

แต่แปบเดียวเหมือนเขามีความรู้สึกที่ไวมากแบบนั้น

บทที่ 139 ทำไมต้องทำแบบนั้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงใช้น้ำเสียงพอเหมาะพอดีไม่สูงไม่ต่ำเกินไป : “เสิ่นเหยียนชิ่งจะยืมเงินเธอเท่าไหร่?”

เสิ่นอีเวยอึ้งสักพักแล้วถึงได้ตอบกลับ : “เขาไม่ได้ระบุตัวเลขที่ชัดเจน แต่ว่ามาขอยืมเงินฉันสองรอบแล้ว”

เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้ว : “สองครั้ง? พวกคุณเจอกันสองครั้งกันแล