บทที่ 136 เสิ่นเหยียนชิ่งมาหาถึงที่

เสิ่นอีเวยยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในหัวเธอมันเคว้งคว้างว่างเปล่า เธอรีบเก็บของเพื่อไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างไม่ต้องสงสัย เธอต้องไปที่หวายหลี่ไปเยี่ยมคุณปู่

นอกจากเซิ่งเจ๋อเฉิงแล้ว เอาเข้าจริงเสิ่นอีเวยไม่ได้ติดต่อกับคนในครอบครัวคนในตระกูลเซิ่งของเซิ่งเ

บทที่ 137 ลื่นไถลล้มตรงบันไดหินจนได้รับบาดเจ็บ

เสิ่นอีเวยพูดจบก็รีบก้าวเดินต่อไปด้านหน้าทว่าก้าวเท้าได้ไม่ถึงสองก้าว แขนของเธอก็ถูกเสิ่นเหยียนชิ่งดึงยื้อเอาไว้

“เธอไม่มีเงินแต่เซิ่งเจ๋อเฉิงเขาน่าจะมีเงินนะ? พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน หรือไม่คิดจะช่วยน้าไปเอาเงินที่เขามาให้ยืมหน่อยสิ? ฉันเป็นถึง

บทที่ 138 เขาทำแผลให้เธอ

เสิ่นอีเวยไม่ได้พูดอะไรได้แต่เดินเข้าไปหาช้าๆ ใต้ตาของเซิ่งเจ๋อเฉิงมีรอยคล้ำบางๆอยู่ใต้ตารู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว

เขายังคงใส่สูทสีดำทั้งตัวแล้วนั่งพิงโซฟา เสิ่นอีเวยไม่ได้เรียกให้เขาตื่น

แต่แปบเดียวเหมือนเขามีความรู้สึกที่ไวมากแบบนั้น