บทที่12 การลงโทษของเซิ่งเจ๋อเฉิง

เสิ่นอีเวยได้ยินคำของเซิ่งเจ๋อเฉิง

ชาตินี้เธออย่าหวังจะหนีฉันพ้น

ถ้าเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไป คงโรแมนติกมาก แต่เขาคือเซิ่งเจ๋อเฉิง เป็นปีศาจร้าย เป็นภัยพิบัติที่เธอหนีไม่พ้นในชาตินี้

“เซิ่งเจ๋อเฉิง ฉันรู้สึกว่านายน่าสงสาร”

สีหน้าเขาเคร่งขรึมล

บทที่13 โดนกักบริเวณในคฤหาสน์

เจ็บ ตรงหว่างขาเจ็บเหมือนมีใครจับมันแยกออกจากกัน

พอตื่นมา เสิ่นอีเวยยังได้กลิ่นร่วมรักในอากาศ ที่แท้การมีเซ็กซ์....มันเป็นแบบนี้หรอ?

เธอน้ำตาไหลอาบแก้ม และเอาผ้าห่มคลุมโปง เหมือนแบบนี้จะทำให้ตัวเองไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เธอปรับอารมณ

บทที่14 ไปคุยต่อหน้ากับสวี่อันฉิง

เสิ่นอีเวยที่วิ่งออกจากคฤหาสน์มีความรู้สึกเหมือนวิ่งหนีตายออกจากกรงที่ขังเธอมานาน

ต่อมาก็ต้องไปถามสวี่อันฉิงให้แน่ใจเรื่องตอนนั้น ถึงจะพอรู้ว่าหล่อนคงไม่ยอมเปิดเผยความจริง แต่เธอไม่สามารถรออยู่เฉยๆได้

เสิ่นอีเวยหยิบมือถือมือสั่นออกมาโทรหาหล่อน นัดกัน