บทที่13 โดนกักบริเวณในคฤหาสน์

เจ็บ ตรงหว่างขาเจ็บเหมือนมีใครจับมันแยกออกจากกัน

พอตื่นมา เสิ่นอีเวยยังได้กลิ่นร่วมรักในอากาศ ที่แท้การมีเซ็กซ์....มันเป็นแบบนี้หรอ?

เธอน้ำตาไหลอาบแก้ม และเอาผ้าห่มคลุมโปง เหมือนแบบนี้จะทำให้ตัวเองไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เธอปรับอารมณ

บทที่14 ไปคุยต่อหน้ากับสวี่อันฉิง

เสิ่นอีเวยที่วิ่งออกจากคฤหาสน์มีความรู้สึกเหมือนวิ่งหนีตายออกจากกรงที่ขังเธอมานาน

ต่อมาก็ต้องไปถามสวี่อันฉิงให้แน่ใจเรื่องตอนนั้น ถึงจะพอรู้ว่าหล่อนคงไม่ยอมเปิดเผยความจริง แต่เธอไม่สามารถรออยู่เฉยๆได้

เสิ่นอีเวยหยิบมือถือมือสั่นออกมาโทรหาหล่อน นัดกัน

บทที่15 ตกหลุมพราง

รถของสวี่อันฉิงเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าประตูโรงแรมแห่งหนึ่ง

เสิ่นอีเวยที่นอนไร้เรี่ยวแรงถูกสวี่อันฉิงลากลงจากรถ เธอรู้สึกหวั่นใจ และสังหรณ์ว่าตัวเองไม่ควรเข้าไป

เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนจากเงื้อมมือสวี่อันฉิง เดิมทีทั้งคู่มีแรงพอกัน แต่เพราะเธอโดนวางยา เลยโดนสวี่อันฉิงลา