บทที่11 ไม่ใช่ฉันทำนะ

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นเธอก็ออกจากโรงพยาบาล ทั้งอาทิตย์นี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่เคยแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเธอเลย

พอกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเซิ่งก็ปาเข้าไปสองทุ่ม คนรับใช้ในบ้านไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เสิ่นอีเวยเลยทานอาหารเย็นในครัว

เพราะปกติเซิ่งเจ๋อเฉิงยุ่งกับงานมาก มักอยู่ที่

บทที่12 การลงโทษของเซิ่งเจ๋อเฉิง

เสิ่นอีเวยได้ยินคำของเซิ่งเจ๋อเฉิง

ชาตินี้เธออย่าหวังจะหนีฉันพ้น

ถ้าเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไป คงโรแมนติกมาก แต่เขาคือเซิ่งเจ๋อเฉิง เป็นปีศาจร้าย เป็นภัยพิบัติที่เธอหนีไม่พ้นในชาตินี้

“เซิ่งเจ๋อเฉิง ฉันรู้สึกว่านายน่าสงสาร”

สีหน้าเขาเคร่งขรึมล

บทที่13 โดนกักบริเวณในคฤหาสน์

เจ็บ ตรงหว่างขาเจ็บเหมือนมีใครจับมันแยกออกจากกัน

พอตื่นมา เสิ่นอีเวยยังได้กลิ่นร่วมรักในอากาศ ที่แท้การมีเซ็กซ์....มันเป็นแบบนี้หรอ?

เธอน้ำตาไหลอาบแก้ม และเอาผ้าห่มคลุมโปง เหมือนแบบนี้จะทำให้ตัวเองไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เธอปรับอารมณ