บทที่ 114

บทที่114 ไม่มีลูกน้อยแล้ว

เสิ่นอีเวยมองไปที่เซิ่งเจ๋อเฉิงโดยไม่พูดไม่จา เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเลือดในตัวทั้งตัวของเธอนั้นเหมือนกับว่าได้แข็งตัวแล้ว แม้แต่ลมหายใจก็หยุดลง

เหมือนกับว่ากำลังนั่งคิดปัญหาอะไรอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนานสุดท้ายเธอจึงเอ่ยออกมาว่า “อย่าพูดขอโทษกับฉัน

บทที่ 115

บทที่115 พวกเราปลดปล่อยกันและกันเถอะ

สิบนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มกำแน่น หนังสือพิมพ์อันเรียบมันถูกขยำเป็นก้อนกลม

หลินอวี้

คนที่ยืนข้างๆเอามือแนบลำตัวก้าวออกมาแล้วเอ่ยตอบ “คุณสั่งมาได้เลย”

ฉันให้เวลานายหนึ่งวัน ไปตรวจสอบว่าใครที่เป็นคนเอาความลับเรื่องนั้นรั่วไหล เ

บทที่ 116

ไม่ใช่ลูกของคุณอย่างแน่นอน

เสิ่นอีเวยยังพูดไม่จบ เซิ่งเจ๋อเฉิงรู้สึกว่าแขนของตัวเองหนักๆ ตาของเสิ่นอีเวยปิดลง เธอล้มไปข้างหลังทั้งตัว ใบหย่าที่อยู่ในมือของเธอฉบับนั้นได้ร่วงหล่น กระดาษสีขาวนวลกระจัดกระจายลงที่พื้น

เซิ่งเจ๋อเฉิงกระวนกระวายในใจ เอามือไปประคองที่หลังของเสิ่นอีเวย