บทที่113 ขอโทษ

ความคิดที่หวาดกลัวเกิดขึ้นในใจของเสิ่นอีเวย....ลูกน้อยในท้อง

บริเวณท้องน้อยเหมือนโดนก้อนหินหนัก500กิโลก้อนหนึ่งตกลงมาทับอย่างเต็มที่ เจ็บจนยากที่จะทนได้ เสิ่นอีเวยค้ำไว้ไม่ไหวจึงล้มลงไปนั่งที่พื้น ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจก็เพิ่มมากยิ่งขึ้น เพียงไม่นาน น้ำตาของเสิ่นอีเวยก็ไหลพรั่

บทที่114 ไม่มีลูกน้อยแล้ว

เสิ่นอีเวยมองไปที่เซิ่งเจ๋อเฉิงโดยไม่พูดไม่จา เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเลือดในตัวทั้งตัวของเธอนั้นเหมือนกับว่าได้แข็งตัวแล้ว แม้แต่ลมหายใจก็หยุดลง

เหมือนกับว่ากำลังนั่งคิดปัญหาอะไรอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนานสุดท้ายเธอจึงเอ่ยออกมาว่า “อย่าพูดขอโทษกับฉัน ฉันไม่รับ!

บทที่115 พวกเราปลดปล่อยกันและกันเถอะ

สิบนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มกำแน่น หนังสือพิมพ์อันเรียบมันถูกขยำเป็นก้อนกลม

หลินอวี้

คนที่ยืนข้างๆเอามือแนบลำตัวก้าวออกมาแล้วเอ่ยตอบ “คุณสั่งมาได้เลย”

ฉันให้เวลานายหนึ่งวัน ไปตรวจสอบว่าใครที่เป็นคนเอาความลับเรื่องนั้นรั่วไหล เซิ่งเจ๋อเฉิ