บทที่ 112 ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ทั้งสองคนไม่รู้ว่าวิ่งมาไกลขนาดไหนแล้ว เมื่อเซิ่งเจ๋อเฉิงวางตัวเสิ่นอีเวยลงที่พื้น เท้าของเธอถูกรองเท้าสีนิดหน่อย เธอจึงรู้สึกเจ็บจนแทงใจขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้เธอทนได้แล้วจึงไม่ได้ร้องเจ็บออกมา

เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาตัวเสิ่นอีเวยวางไว้ที่หลังต้นสนใหญ่ต

บทที่113 ขอโทษ

ความคิดที่หวาดกลัวเกิดขึ้นในใจของเสิ่นอีเวย....ลูกน้อยในท้อง

บริเวณท้องน้อยเหมือนโดนก้อนหินหนัก500กิโลก้อนหนึ่งตกลงมาทับอย่างเต็มที่ เจ็บจนยากที่จะทนได้ เสิ่นอีเวยค้ำไว้ไม่ไหวจึงล้มลงไปนั่งที่พื้น ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจก็เพิ่มมากยิ่งขึ้น เพียงไม่นาน น้ำตาของเสิ่นอีเวยก็ไหลพรั่

บทที่114 ไม่มีลูกน้อยแล้ว

เสิ่นอีเวยมองไปที่เซิ่งเจ๋อเฉิงโดยไม่พูดไม่จา เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเลือดในตัวทั้งตัวของเธอนั้นเหมือนกับว่าได้แข็งตัวแล้ว แม้แต่ลมหายใจก็หยุดลง

เหมือนกับว่ากำลังนั่งคิดปัญหาอะไรอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนานสุดท้ายเธอจึงเอ่ยออกมาว่า “อย่าพูดขอโทษกับฉัน ฉันไม่รับ!