บทที่10 ตื่นมาที่โรงพยาบาล

เสิ่นอีเวยฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล

เธอสลบไปสามวัน แสงอาทิตย์ด้านนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาจนลืมตาไม่ขึ้น ในห้องพักคนไข้ว่างเปล่า ไม่มีใครเลย

เธออยากลุกขึ้น แต่กลับพบว่าทั้งตัวเหมือนโดนอะไรทับไว้ โดยเฉพาะขาขวา มีน้ำหนักเป็นพันกิโลจนยกไม่ขึ้น

เธอรู้สึกอยากร้

บทที่11 ไม่ใช่ฉันทำนะ

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นเธอก็ออกจากโรงพยาบาล ทั้งอาทิตย์นี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่เคยแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเธอเลย

พอกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเซิ่งก็ปาเข้าไปสองทุ่ม คนรับใช้ในบ้านไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เสิ่นอีเวยเลยทานอาหารเย็นในครัว

เพราะปกติเซิ่งเจ๋อเฉิงยุ่งกับงานมาก มักอยู่ที่

บทที่12 การลงโทษของเซิ่งเจ๋อเฉิง

เสิ่นอีเวยได้ยินคำของเซิ่งเจ๋อเฉิง

ชาตินี้เธออย่าหวังจะหนีฉันพ้น

ถ้าเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไป คงโรแมนติกมาก แต่เขาคือเซิ่งเจ๋อเฉิง เป็นปีศาจร้าย เป็นภัยพิบัติที่เธอหนีไม่พ้นในชาตินี้

“เซิ่งเจ๋อเฉิง ฉันรู้สึกว่านายน่าสงสาร”

สีหน้าเขาเคร่งขรึมล