บทที่ 10

บทที่10 ตื่นมาที่โรงพยาบาล

เสิ่นอีเวยฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล

เธอสลบไปสามวัน แสงอาทิตย์ด้านนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาจนลืมตาไม่ขึ้น ในห้องพักคนไข้ว่างเปล่า ไม่มีใครเลย

เธออยากลุกขึ้น แต่กลับพบว่าทั้งตัวเหมือนโดนอะไรทับไว้ โดยเฉพาะขาขวา มีน้ำหนักเป็นพันกิโลจนยกไม่ขึ้น

เธอรู

บทที่ 11

บทที่11 ไม่ใช่ฉันทำนะ

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นเธอก็ออกจากโรงพยาบาล ทั้งอาทิตย์นี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่เคยแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเธอเลย

พอกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเซิ่งก็ปาเข้าไปสองทุ่ม คนรับใช้ในบ้านไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เสิ่นอีเวยเลยทานอาหารเย็นในครัว

เพราะปกติเซิ่งเจ๋อเฉิงยุ่งกับงานมาก

บทที่ 12

บทที่12 การลงโทษของเซิ่งเจ๋อเฉิง

เสิ่นอีเวยได้ยินคำของเซิ่งเจ๋อเฉิง

ชาตินี้เธออย่าหวังจะหนีฉันพ้น

ถ้าเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไป คงโรแมนติกมาก แต่เขาคือเซิ่งเจ๋อเฉิง เป็นปีศาจร้าย เป็นภัยพิบัติที่เธอหนีไม่พ้นในชาตินี้

“เซิ่งเจ๋อเฉิง ฉันรู้สึกว่านายน่าสงสาร”

สีหน้าเขา