บทที่ 109 ดูแล้วเธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น

สีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงยิ่งโกรธหนักมากขึ้น มากจนกระทั่งเสิ่นอีเวยคิดว่าเธอคงจะถูกเขาฆ่าให้ตายซะตรงนี้

“เธอพูดอีกครั้งซิ?”

เสิ่นอีเวยยิ้ม น้ำตาไหลพรากด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด “เซิ่งเจ๋อเฉิง แต่ไหนแต่ไรมาคุณคงคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้าสินะ? แต่ฉันคิดว

บทที่110 เซ่นไหว้บนเขาหวินมู่

หลังจากที่พูดจบ เซิ่งเจ๋อเฉิงก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่หันหน้ากลับมามอง ปล่อยให้เสิ่นอีเวยยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

เสื่นอีเวยสวมใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตบางๆตัวเดียว หน้าร้อนกำลังจะหมดไป ความรู้สึกเย็นในต้นฤดูใบไม้ร่วงได้ปีนไต่ไปทั่วร่างกายเธอ แต่ในเวลานี้ถึงแม้ว่าจะ

บทที่111 ดินปืนในสุสาน

หลังจากที่รอให้เซิ่งเจ๋อเฉิงเดินออกไปไกลแล้ว เสิ่นอีเวยถึงจะออกมาจากต้นไม้ เธอเดินช้าๆไปที่ข้างรถของตนเอง ยกเท้าขึ้นนวดตรงบริเวณหลังเท้าที่เจ็บ มองไปยังป้ายหลุมศพของพ่อแม่ที่อยู่ไกลๆก่อนแล้วจึงดึงเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

ปั่ง!

เสียงที่ดังมากก้องออกมา มือที่กำลัง