บทที่110 เซ่นไหว้บนเขาหวินมู่

หลังจากที่พูดจบ เซิ่งเจ๋อเฉิงก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่หันหน้ากลับมามอง ปล่อยให้เสิ่นอีเวยยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

เสื่นอีเวยสวมใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตบางๆตัวเดียว หน้าร้อนกำลังจะหมดไป ความรู้สึกเย็นในต้นฤดูใบไม้ร่วงได้ปีนไต่ไปทั่วร่างกายเธอ แต่ในเวลานี้ถึงแม้ว่าจะ

บทที่111 ดินปืนในสุสาน

หลังจากที่รอให้เซิ่งเจ๋อเฉิงเดินออกไปไกลแล้ว เสิ่นอีเวยถึงจะออกมาจากต้นไม้ เธอเดินช้าๆไปที่ข้างรถของตนเอง ยกเท้าขึ้นนวดตรงบริเวณหลังเท้าที่เจ็บ มองไปยังป้ายหลุมศพของพ่อแม่ที่อยู่ไกลๆก่อนแล้วจึงดึงเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

ปั่ง!

เสียงที่ดังมากก้องออกมา มือที่กำลัง

บทที่ 112 ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ทั้งสองคนไม่รู้ว่าวิ่งมาไกลขนาดไหนแล้ว เมื่อเซิ่งเจ๋อเฉิงวางตัวเสิ่นอีเวยลงที่พื้น เท้าของเธอถูกรองเท้าสีนิดหน่อย เธอจึงรู้สึกเจ็บจนแทงใจขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้เธอทนได้แล้วจึงไม่ได้ร้องเจ็บออกมา

เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาตัวเสิ่นอีเวยวางไว้ที่หลังต้นสนใหญ่ต