บทที่108 พวกเราหย่ากันเถอะ

เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก เซิ่งเจ๋อเฉิงวางสายโทรศัพท์แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง เขาไม่ได้หันกลับมามองเสิ่นอีเวย บรรยากาศยิ่งเงียบมากขึ้นทุกที เสิ่นอีเวยระงับความอยากรู้ที่อยู่ในใจของตนเองไม่ได้ เธอทานข้าวในจานของตนเองหมดแล้ว เธอจึงนั่งกินน้ำซุปอย่างชะล่าใจ

น

บทที่ 109 ดูแล้วเธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น

สีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงยิ่งโกรธหนักมากขึ้น มากจนกระทั่งเสิ่นอีเวยคิดว่าเธอคงจะถูกเขาฆ่าให้ตายซะตรงนี้

“เธอพูดอีกครั้งซิ?”

เสิ่นอีเวยยิ้ม น้ำตาไหลพรากด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด “เซิ่งเจ๋อเฉิง แต่ไหนแต่ไรมาคุณคงคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้าสินะ? แต่ฉันคิดว

บทที่110 เซ่นไหว้บนเขาหวินมู่

หลังจากที่พูดจบ เซิ่งเจ๋อเฉิงก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่หันหน้ากลับมามอง ปล่อยให้เสิ่นอีเวยยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

เสื่นอีเวยสวมใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตบางๆตัวเดียว หน้าร้อนกำลังจะหมดไป ความรู้สึกเย็นในต้นฤดูใบไม้ร่วงได้ปีนไต่ไปทั่วร่างกายเธอ แต่ในเวลานี้ถึงแม้ว่าจะ