บทที่9 เสิ่นอีเวยกระโดดลงจากรถ

เรื่องวุ่นวานก็จบลงแบบนี้

ถึงการถกเถียงกันในงานทำให้เสิ่นอีเวยเหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่พอได้นั่งที่นั่งข้างคนขับ อารมณ์กลับดีไม่น้อย

เสิ่นอีเวยรู้สึกว่าคืนนี้เธอแสดงออกต่อหน้าเซิ่งเจ๋อเฉิงได้ดี จัดการตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างสวี่กั๋วหมิงไป เขาน่าจะมองเธอในแง่ดีข

บทที่10 ตื่นมาที่โรงพยาบาล

เสิ่นอีเวยฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล

เธอสลบไปสามวัน แสงอาทิตย์ด้านนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาจนลืมตาไม่ขึ้น ในห้องพักคนไข้ว่างเปล่า ไม่มีใครเลย

เธออยากลุกขึ้น แต่กลับพบว่าทั้งตัวเหมือนโดนอะไรทับไว้ โดยเฉพาะขาขวา มีน้ำหนักเป็นพันกิโลจนยกไม่ขึ้น

เธอรู้สึกอยากร้

บทที่11 ไม่ใช่ฉันทำนะ

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นเธอก็ออกจากโรงพยาบาล ทั้งอาทิตย์นี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่เคยแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเธอเลย

พอกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเซิ่งก็ปาเข้าไปสองทุ่ม คนรับใช้ในบ้านไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เสิ่นอีเวยเลยทานอาหารเย็นในครัว

เพราะปกติเซิ่งเจ๋อเฉิงยุ่งกับงานมาก มักอยู่ที่