บทที่ 7 อยากจะให้ผมป้อนเหรอ

ฉันตายแล้ว?

ถ้าหากว่าคนที่ตายจากไปเมื่อสองปีก่อนเป็นฉันเองก็คงจะดี

ภายในห้องผู้ป่วยที่เงียบสงัด ขนตาของละตินขยับเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาออกอย่างช้า ๆ

ผนังฝ้าสีขาวปรากฎต่อหน้าม่านตา มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

นี่คือห้องผู้ป่

บทที่ 8 ปล่อยลูกสาวของฉันไปเถอะ

น้ำตาของเธอไหลลงมาเต็มใบหน้า หัวใจของเธอเจ็บปวดเหมือนกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

น้ำแกงที่หกไหลอยู่เต็มพื้น อาหารที่กระเด็นปะปนกันดูสกปรกมากเสียจนเหมือนกับเศษขยะ

ละตินหยิบอาหารจากพื้นขึ้นมากินอย่างไม่ลดละ เธอยัดทุกอย่างเข้าไปจนเต็มปาก แล้วกลืนลงอย่างยากลำบาก

‘เอือ

บทที่ 9 อยากตายเหรอ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

ฟรานซิสเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

สายลมที่โชยมาพัดชายกระโปรงของเธอจนปลิวไสว ราวกับว่าเป็นใบไม้แห้งที่ถูกแรงลมพัดโชยไปอย่างไร้ทิศทาง

ห้วงลึกของหัวใจเธอยังคงมีความเจ็บปวดที่ฝังเอาไว้อยู่

ครั้งหนึ่งเขาที่ ‘เคย’ รักและปกป้องเธอราวกับว่าเ