ตอน 6
ครั้งต่อไปจะรักคุณให้ดี
บทที่ 6 ความอ่อนโยนที่คุ้นเคย
ภายใต้ความเลือนราง ละตินรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังลูบใบหน้าของเธอเบา ๆ
ความรู้สึกอ่อนโยนที่คุ้นเคยนั้น เหมือนกับว่าเป็นฟรานซิสเมื่อสองปีก่อน
เธอยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
จะเป็นเขาไปได้อย่างไรล่ะ?
ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว ตั้งแต่ที่เธอได้หนีงานแต่งไปแล้วทิ้งเขาไว้ให้ยืนอ
ตอน 7
บทที่ 7 อยากจะให้ผมป้อนเหรอ
ฉันตายแล้ว?
ถ้าหากว่าคนที่ตายจากไปเมื่อสองปีก่อนเป็นฉันเองก็คงจะดี
ภายในห้องผู้ป่วยที่เงียบสงัด ขนตาของละตินขยับเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาออกอย่างช้า ๆ
ผนังฝ้าสีขาวปรากฎต่อหน้าม่านตา มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
นี่คือห้องผู้ป่
ตอน 8
บทที่ 8 ปล่อยลูกสาวของฉันไปเถอะ
น้ำตาของเธอไหลลงมาเต็มใบหน้า หัวใจของเธอเจ็บปวดเหมือนกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
น้ำแกงที่หกไหลอยู่เต็มพื้น อาหารที่กระเด็นปะปนกันดูสกปรกมากเสียจนเหมือนกับเศษขยะ
ละตินหยิบอาหารจากพื้นขึ้นมากินอย่างไม่ลดละ เธอยัดทุกอย่างเข้าไปจนเต็มปาก แล้วกลืนลงอย่างยากลำบาก
‘เอือ